Κείμενο για τη Φεμινιστική Πορεία Ενάντια στην Κουλτούρα του Βιασμού, Σάββατο 12/11 Αθήνα

“Πόσο χρονών είστε; Πόσα κιλά; Τι είχατε φάει εκείνη τη μέρα; Έστω, τι είχατε φάει για βραδινό. Ποιος είχε φτιάξει το βραδινό; Είχατε πιει κάτι με το φαΐ; Όχι; Ούτε νερό δηλαδή; Τι ώρα ήπιατε ποτό; Πόσο ήπιατε; Από τι συσκευασία ήπιατε το ποτό σας; Ποιος σας έδωσε το ποτό; Συνήθως πόσο πίνετε; Ποιος σας πήγε μέχρι το πάρτυ; Τι ώρα; Ναι, αλλά που ακριβώς. Τι φορούσατε; Στο πάρτυ, για ποιο λόγο πήγατε; Τι κάνετε όταν φτάσατε εκεί; Eίστε σίγουρη ότι κάνατε αυτό; Ναι, αλλά τι ώρα ήταν όταν το κάνατε. Τι σημαίνει αυτό το μήνυμα στο κινητό; Σε ποιον στείλατε το μήνυμα; Τι ώρα πήγατε να ουρήσετε; Που πήγατε; Με ποιον βγήκατε έξω για να ουρήσετε; Είχατε βάλει το κινητό σας στο αθόρυβο όταν σας κάλεσε η αδερφή σας; Θυμάστε να το βάζετε στο αθόρυβο; Αλήθεια; Γιατί στη σελίδα 53 θα ήθελα να υποδείξω πως λέτε ότι το κινητό ήταν ρυθμισμένο να ακούγεται όταν χτυπάει. Όταν ήσασταν στο πανεπιστήμιο πίνατε αλκοόλ; Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ήσασταν party animal; Πόσες φορές χάσατε τις αισθήσεις σας; Πηγαίνατε στα πάρτυ των συλλόγων του πανεπιστημίου; Βλέπατε σοβαρά τη σχέση με τον φίλο σας; Ήσασταν σεξουαλικά ενεργή μαζί του; Πότε αρχίσατε να βγαίνετε; Θα απατούσατε ποτέ; Έχετε απατήσει ποτέ στο παρελθόν; Τι εννοούσατε όταν είπατε ότι θέλατε να τον επιβραβεύσετε; Θυμάστε τι ώρα ξυπνήσατε [εκείνη τη μέρα]; Φορούσατε παλτό; Τι χρώμα ήταν το παλτό σας; Θυμάστε τίποτα άλλο από εκείνη τη βραδιά; Όχι; Λοιπόν, δεν πειράζει, θα αφήσουμε τον Brock να μας συμπληρώσει τα κενά.”

(ερωτήσεις που τέθηκαν, κατά τη διάρκεια της δίκης, από τον συνήγορο υπεράσπισης του Brock Turner στη γυναίκα που βίασε ο πελάτης του στις 17/01/2016. Απόσπασμα από το γράμμα που διάβασε η ίδια απευθυνόμενη στον βιαστή της, λίγο πριν την ανακοίνωση της απόφασης του δικαστηρίου και την καταδίκη του βιαστή σε έξι μήνες φυλάκιση. Αφέθηκε ελεύθερος μετά από τρεις μήνες, λόγω καλής διαγωγής)

 

Κουλτούρα του βιασμού είναι στο δικαστήριο να απαγορεύεται η χρήση της λέξης βιασμός.
Κουλτούρα του βιασμού είναι ο διαχωρισμός και η ιεράρχησή του σε απόπειρα, σεξουαλική κακοποίηση, ασέλγεια, εξωγαμιαία μη συναινετική συνουσία κ.ο.κ.
Κουλτούρα του βιασμού είναι η αντίληψη ότι ο βιασμός υπάρχει μόνο αν υπάρξει διείσδυση, η οποία με τη σειρά της αναγνωρίζεται σαν τέτοια, στο βαθμό που μπορεί να αποδειχθεί.
Κουλτούρα του βιασμού είναι τα διαφορετικά επίπεδα αντίδρασης που αντιστοιχούν στα υποκείμενα, με βάση το σύνολο των αντιλήψεων που τα απαξιώνουν και τα καθιστούν ευάλωτα σε κάθε μορφή σεξουαλικοποιημένης βίας.
Κουλτούρα του βιασμού είναι να θεωρείται ότι δεν μπορούν να βιαστούν οι εργάτριες του σεξ, ότι ο σύζυγος δεν μπορεί να βιάσει.
Κουλτούρα του βιασμού είναι να υποστηρίζεις ότι γκέι, μπάι, λεσβίες, τρανς «προκαλούν» τον βιασμό τους.
Κουλτούρα του βιασμού είναι να υποκρίνεσαι ότι δεν καταλαβαίνεις τη διαφορά ανάμεσα στη συναίνεση και την επιβολή ή όταν υπάρξει συναίνεση στο σεξ να θεωρείς οτι αυτή δεν μπορεί να αναιρεθεί.
Κουλτούρα του βιασμού είναι να σχετικοποιούνται και να αμφισβητούνται τα βιώματα και οι μαρτυρίες των υποκειμένων που έχουν βιαστεί, τα οποία συνήθως μέχρι τη στιγμή της δίκης μέσα από μια διαδικασία συνεχούς συκοφάντησης και αποδόμησης, καθίστανται «αφερέγγυα» και «αναξιόπιστα».
Κουλτούρα του βιασμού είναι όταν τα μίντια φετιχοποιούν το σώμα που έχει βιαστεί, χτίζοντας συγχρόνως ένα φαντασιακό και υπερ-προβάλλοντας το.
Κουλτούρα του βιασμού είναι 10χρονα παιδιά να γνωρίζουν τι είναι βιασμός, αναπαράγοντάς το σαν μέσο επιβολής.
Κουλτούρα του βιασμού είναι ο βιασμός να αποτελεί συστατικό στοιχείο ψυχαγωγίας με μεγάλη δημοφιλία σε ταινίες, βιβλία, video-games, κόμιξ.
Κουλτούρα του βιασμού είναι τηλεοπτικές εκπομπές και ταινίες, που ρητά ή υπόρρητα δικαιολογούν το βιασμό.
Κουλτούρα του βιασμού είναι τα ανέκδοτα για το βιασμό, καθώς και τα μισογυνικά, σεξιστικά, φαλλοκρατικά αστεία, τα οποία είναι διάχυτα παντού: τυπωμένα σε μπλουζάκια, στο ίντερνετ, σε ταινίες, σε εκπομπές, σε συζητήσεις των ανθρώπων στο δρόμο.
Κουλτούρα του βιασμού είναι ο χαρακτηρισμός υποκειμένων που αντιστέκονται στη κουλτούρα του βιασμού και την πατριαρχία, ως υπερευαίσθητα και μοιρολατρικά ή αλλιώς «αυτο-θυματοποιούμενα» υποκείμενα.
Στην κουλτούρα του βιασμού το άτομο που βιάζεται κατηγορείται για το βιασμό του. Κάθε έμφυλο υποκείμενο καλείται να συμμορφωθεί στους, συχνά αντικρουόμενους μεταξύ τους, πατριαρχικούς κανόνες συμπεριφοράς και έκφρασης της ατομικότητας του. Το τι ρούχα φοράς, που και με ποιους περπατάς στο δρόμο, αν μιλάς με αγνώστους, αν τόλμησες να διασκεδάσεις χωρίς να σκεφτείς το ενδεχόμενο μιας επικείμενης επίθεσης ενάντια στην ίδια σου τη σωματική ακεραιότητα, αποτελούν αιτιάσεις που στη συλλογική εννοιολόγηση του βιασμού σε καθιστούν υπεύθυνη/-ο για τις πράξεις του βιαστή σου.
Η κουλτούρα του βιασμού αποτελεί μια διιστορική συνθήκη. Μέχρι σήμερα εξακολουθεί να αποτελεί δομικό συστατικό του κοινωνικού πλαισίου που ζούμε και διαφαίνεται σε άπειρα κομμάτια αφηγήσεων γύρω μας. Αφορά νοοτροπίες, στάσεις, πεποιθήσεις, προνόμια και «κανονικότητες» στα οποία εγκαλούμαστε καθημερινά να υπακούσουμε.
Η αναγνώριση των δικών μας προνομίων, όσο συμπαγή μπορεί να είναι αυτά τα προνόμια, και όσο μπορούν να επιμεριστούν στα όρια μιας συλλογικότητας που διατρέχει τον ορίζοντα των έμφυλων ανταγωνισμών, δεν μας καθιστά συνεπαγωγικά εκτός αυτής της νομής. Ούτε παραγνωρίζει την άνιση πάντα πρόσβαση καθεμίας ή καθενός μας σε αυτή. Η διαπίστωση αυτή, ωστόσο, αποτελεί τη βασική προϋπόθεση, το εναρκτήριο λάκτισμα, κάθε απόπειρας προς ένα κόσμο πέρα από τις τροπικότητες του φαντασιακού της πατριαρχίας.

ΚΕΙΜΕΝΟ-ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗ ΦΕΜΙΝΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΤΟΥ ΒΙΑΣΜΟΥ

ΣΑΒΒΑΤΟ 12 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ, ΘΗΣΕΙΟ- ΑΘΗΝΑ

ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΤΟΥ ΒΙΑΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΜΦΥΛΗ ΒΙΑ

 

Advertisements

Αφίσες για τη Φεμινιστική Πορεία 12/11

 

Η Συνέλευση Ενάντια στην Κουλτούρα του Βιασμού και την Έμφυλη Βία σε συνεργασία με τις Drama Queers συμμετέχουν στην Φεμινιστική Πορεία, στις 12/11, στην Αθήνα. Επιθυμώντας να γίνει μια παρέμβαση και στην πόλη της Ξάνθης, δημιουργήσαμε δύο αφίσες, οι οποίες και αφισοκολλήθηκαν σε διάφορα σημεία της, αποτυπώνοντας και κάνοντας, στο μέτρο των δυνατοτήτων μας, «ορατο» το λόγο, ενάντια στις μορφές της έμφυλης βίας. Παρεμβάσεις που θα συνεχίσουν να γίνονται, ώστε να καταφέρουμε να κυκλοφορούμε και να υπάρχουμε στον δημόσιο χώρο με τον τρόπο που εμείς επιθυμούμε και όχι όπως μας επιβάλουνε.

afisaekv-1afisaekv-2

Κείμενο και Αφίσες από τη Φεμινιστική Πορεία Ενάντια στη Κουλτούρα του Βιασμού, Σάββατο 12 Νοέμβρη στην Αθήνα

Θέλουμε να είμαστε ελεύθερες – όχι γενναίες

Ένα χρόνο πριν μαζευτήκαμε φεμινιστικές ομάδες και άτομα και οργανώσαμε μικροφωνική στο θησείο με αφορμή το βιασμό μιας γυναίκας, αντιδρώντας στη σεξιστική βία που δεχόμαστε όλες καθημερινά. Κανένας βιασμός δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό. Σήμερα κατεβαίνουμε στο δρόμο για να φωνάξουμε πως πίσω από αυτά υπάρχει μια ολόκληρη κουλτούρα: η κουλτούρα του βιασμού.

Η κουλτούρα του βιασμού είναι απόρροια της συνολικής πατριαρχικής κουλτούρας και είναι κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Μαθαίνουμε από μικρές να ζούμε και να επιβιώνουμε μέσα σε αυτή. Είναι σε κάθε σεξιστικό αστείο, στη tv, στη μουσική, στη νομοθεσία, στο δρόμο, στις λέξεις και στις συμπεριφορές. Ωστόσο, είναι τις περισσότερες φορές άρρητη, συγκαλυμμένη, ένα κοινό μυστικό.

Η κουλτούρα του βιασμού δεν είναι ένα θεωρητικό σχήμα. Είναι η καθημερινή βιωμένη εμπειρία μας. Θίγει όλα τα σώματα που δεν ανήκουν στις κυρίαρχες αρρενωπότητες. Στο δρόμο, έχουμε να αντιμετωπίσουμε τα ψιτ ψιτ, τα «τι…είσαι εσύ;», το κλείσιμο του ματιού, το σφύριγμα, το χούφτωμα στο λεωφορείο και ό, τι άλλο νιώθει ο καθένας ότι «δικαιούται». Στο σχολείο πρέπει να φροντίζουμε μην μας πουν «παρθένες», αλλά ούτε και «εύκολες». Στα σπίτια μας, οι σύζυγοι/γκόμενοι μπαίνουν πάντα πρώτοι πριν τις δικές μας επιθυμίες, οι θείοι ή οι οικογενειακοί «φίλοι» θα απλώσουν χέρι και κανείς δε θα το μάθει, γιατί «τα εν οίκω μη εν δήμω» και η ντροπή πρέπει να είναι πάντα δική μας. Στη δουλειά, τα αφεντικά ή ο πέφτουλας συνάδελφος, αυτός που μας υποτιμά, κάνει σεξιστικά σχόλια και εμείς πρέπει να το βουλώνουμε και να είμαστε ευγνώμονες που έχουμε δουλειά. Κρύβεται στα σεξιστικά σχόλια, στις υποδείξεις για το πώς να παρκάρουμε. Όταν εμφανίζονται αυτόκλητοι ιππότες να πουν «μην ενοχλείς την κοπέλα» – οι ίδιοι τύποι που σχολιάζουν και βαθμολογούν τα σώματά μας σαν να είμαστε αντικείμενα, ή που πιστεύουν ότι μια λεσβία θα «έστρωνε» αν είχε τον κατάλληλο σις στρεητ εραστή. Ο καθένας θεωρεί ότι έχει λόγο για τη σεξουαλικότητά μας, καθώς και δικαίωμα πάνω στο σώμα μας και τη συμπεριφορά μας – μας λένε να χαμογελάμε πιο συχνά, να μην είμαστε στριφνές, ξινές, υπερβολικές.

Η “σωστή γυναίκα” είναι ένα ακατόρθωτο ιδανικό, φτιαγμένο από αντιφάσεις και αντρικές φαντασιώσεις. Πρέπει να είναι ωραία αλλά και συνετή, περιποιημένη αλλά όχι και παστωμένη, γατούλα αλλά όχι τσούλα, έμπειρη αλλά χωρίς να έχει πάει με πολλούς κοκ. Ό, τι παρεκκλίνει από αυτά τα στερεότυπα είναι αντικείμενο χλευασμού, παραβίασης, τιμωρίας ή καθίσταται αόρατο (δεν υπάρχεις αφού δε σε κοιτάζω/ σχολιάζω/ παραβιάζω). Αλλά και ό, τι συγκλίνει στα περισσότερα αυτά τα πρότυπα δε γλιτώνει από τα παραπάνω. Αντίστοιχα, ο “σωστός άντρας”, άλλο ένα ιδανικό, σύμφωνα με την πατριαρχία πρέπει να είναι δυνατός, ενεργητικός, κυνηγός θαρραλέος, με ασυγκράτητες ορμές – που πρέπει και δικαιούται να τις εκτονώνει. Το χτίσιμο αυτής της αρρενωπότητας αρχίζει από πολύ νωρίς, με υποδείξεις και παραινέσεις ενός ολόκληρου κοινωνικού περιβάλλοντος, το οποίο φωνάζει «οι άντρες δεν κλαίνε», «δείξε ποιος είναι ο άντρας», και παράλληλα συναινεί ή κάνει τα στραβά μάτια όταν οι άντρες καταφεύγουν στην έμφυλη βία για να επιβεβαιώσουν την κυριαρχία τους. Ταυτόχρονα, η ευθύνη για ό, τι μας συμβαίνει πέφτει πάνω μας. Φταίει το προκλητικό ντύσιμο, το φλερτάρισμα, το μέρος και η ώρα που κυκλοφορούμε, ότι ήπιαμε παραπάνω, ότι θέλαμε να κάνουμε σεξ και μετά αλλάξαμε γνώμη. Αλλά ποτέ δε φταίει αυτός που απλώνει το χέρι του, που ποτέ δε ρωτάει, που…που…

Ο φόβος σχετικά με το βιασμό, πέρα από δικαιολογημένος, συνιστά λειτουργικό στοιχείο της κουλτούρας του βιασμού. Εκπαιδευόμαστε απο μικρά να φοβόμαστε την πιθανότητα του βιασμού και αυτό μας κρατά πειθαρχημένες. Ο φόβος, έχει διαδραματίσει τόσο καθοριστικό ρόλο στην κοινωνικοποίησή μας, ώστε ξέρουμε πότε να υιοθετούμε στρατηγικές προφύλαξης. Να κουμπώσουμε την ζακέτα για να μην μας προσλάβει το αντρικό ραντάρ ως «αποκαλυπτικά» ντυμένες. Να περιμένουμε να μπει στην πολυκατοικία η φίλη μας που την συνοδεύσαμε σπίτι της, ή να κρατήσουμε τον αριθμό του ταξί.

Οι βιασμοί δεν είναι μεμονωμένα γεγονότα, δε συμβαίνουν κάτω από ειδικές συνθήκες, ούτε οι βιαστές είναι ράτσα ειδική. Στο δημόσιο λόγο χαρακτηρίζονται ως «δράκοι», εμείς όμως ξέρουμε πως είναι άντρες καθημερινοί: πατεράδες, σύζυγοι, γείτονες, γκόμενοι, συμφοιτητές, καθηγητές, συμμαθητές, συνεργάτες, αφεντικά, σύντροφοι. Είναι οι άντρες της διπλανής πόρτας – όχι «τέρατα». Δεν είναι τυχαίο εξάλλου ότι στα μμε συχνά παρουσιάζονται ως ψυχικά ασθενείς, «ανώμαλοι», μετανάστες, φυλετικά και θρησκευτικά Άλλοι. Έτσι ο βιασμός γίνεται αφορμή για αναπαραγωγή ρατσιστικού λόγου και η ευθύνη ανήκει πάντα κάπου «αλλού», όχι στην μάτσο ελληνική πατριαρχική κουλτούρα.

Για να μην παραμένει η αντιμετώπιση της κουλτούρας του βιασμού μια μοναχική διαδικασία, συζητάμε μεταξύ μας για όλα αυτά, ανακαλύπτουμε πολλά κοινά σημεία, ερχόμαστε πιο κοντά, γινόμαστε πιο δυνατές. Όπως κι αν επιβιώνει το κάθε άτομο μέσα σε αυτό, είναι καλό να ξέρουμε ότι δεν χρειάζεται να είμαστε μόνες. Είμαστε εδώ η μία για την άλλη. Στηρίζουμε τις εαυτές μας, τις φίλες μας, τις μανάδες μας, τις αδερφές μας, τις γειτόνισσες μας, τις άγνωστες που συναντάμε στο δρόμο μας. Τρανς, σις(1), μετανάστριες, ντόπιες, κορίτσια, αγόρια, τσούλες, χοντρές, ξανθιές, τριχωτές,κάθε ηλικίας, έξω στο δρόμο και μέσα στο σπίτι, όλες μαζί μπορούμε να αντισταθούμε. Μαθαίνουμε να αμυνόμαστε, μαθαίνουμε να το σκάμε, μαθαίνουμε να μιλάμε μεταξύ μας με σεβασμό και ναακούμε τις άλλες. Φτιάχνουμε ομάδες για να διεκδικούμε το χώρο που χρειαζόμαστε.

Διαδηλώνουμε ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού.

Τολμάμε να αμφισβητούμε τα έμφυλα αυτονόητα της ετεροκανονικής ματσίλας, της εθνοπατριαρχικής αηδίας. Κι έτσι, έστω και λίγο, αλαφραίνουμε τις έμφυλες αποσκευές που μας φορτώσανε: την ενοχή, τη ντροπή, το φόβο. Δεν θα σταματήσουμε αυτόν τον αγώνα μέχρι και η τελευταία από εμάς να μπορεί να κυκλοφορεί εκεί έξω, όπως η ίδια επιθυμεί. Γιατί κανένας δεν μπορεί να είναι πραγματικά ελεύθερος, μέχρι να είμαστε όλες ελεύθερες.

Αθήνα, 12/11/16

       Συντονιστικό ατόμων και ομάδων (ΛΟΑ, bra-stards, Μπεφλόνα) ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού

1 Cis: άτομα τα οποία αναγνωρίζουν ως φύλο τους, το φύλο που τους έχει αποδοθεί κατά τη γέννησή τους ή καλύτερα, το φύλο που εκφράζουν δεν πάει κόντρα στο φύλο που πιστεύουν οι γονείς και η κοινωνία κ.ο.κ. ότι πρέπει να εκφράζουν, με βάση τα εξωτερικά χαρακτηριστικά του σώματός τους. Τα άτομα που δεν είναι cis ονομάζονται τρανς. Ο όρος χρησιμοποιείται για να αποστιγματίσει τον όρο τρανς. Όταν παραδέχομαι ότι είμαι cis, σημαίνει ότι αποδέχομαι ότι υπάρχουν και άνθρωποι που δεν είναι cis, και συνεπώς δεν αποδίδω «φυσιολογικότητα» στη δική μου κατάσταση και απαξίωση στη δική τους. Πηγή:http://tinyurl.com/zgg7y5s